Het violette uurIn Het violette uur wordt de lezer getroffen door de rijkdom aan beelden en de onstuimige muzikaliteit van de pozie van Pieter Boskma. De toon in deze bundel, misschien wel Boskma's persoonlijkste, is soms direct en confronterend, soms ingetogen en ontroerend, soms gaat het er exuberant en wonderlijk aan toe. Het zoeken naar de balans tussen melancholie en extase, het eigentijdse en het eeuwige, de liefde en de dood, levert een louterende reis door